یکی از مباحث اصلی در هنگام مطالعه ظروف یکبار مصرف و خصوصیات آنها، بررسی روش های تولید این کالاهاست که میتواند در کیفیت نهایی آنها اثر شگرفی به جا بگذارد. روش های قدیمی تر اغلب یا ویژگی های فنی مناسبی در اختیار مصرف کننده قرار نمیدادند یا از نظر صرفه اقتصادی دچار ایرادات جدی بودند، اما عمده روش های مدرن تلاش کرده اند علاوه بر غلبه بر این دو چالش، مزایای اضافه ای را نیز برای تولیدکنندگان به ارمغان بیاورند. یکی از این روش ها ترموفرمینگ نام دارد که در ادامه به تعریف آن و نحوه تولید ظروف یکبار مصرف و ظروف پلاستیکی با این متدولوژی میپردازیم.
روش ترموفرمینگ
برای درک این روش باید اول گذری به فیزیک دوران تحصیل بزنیم. همه ما میدانیم که مواد در سه وضعیت جامد، مایع و گاز در طبیعت وجود دارند. طی رویداد ذوب، مواد جامد را میتوان به مواد مایع تبدیل کرد. با این حال، برخلاف بسیاری از مواد طبیعی، بسیاری از پلیمرها و پلاستیک ها پیش از تبدیل شدن به مایع ابتدا وارد یک فاز خمیری میشوند که به شدت شکل پذیر است.
تولیدکنندگان وسایل پلاستیکی دریافته اند، که در این حالت، هر شکلی که به پلیمر بدهند و بعد آن را سرد کنند، ثابت باقی میماند و بنابراین از این روش برای شکل دهی تحت حرارت به انواع پلاستیک ها استفاده میشود. این همان روشی است که به ترموفرمینگ مشهور شده است.البته هر پلیمری را نمیتوان با این روش شکل داد. پلاستیک ها باید به اصطلاح گرمانرم یا ترموپلاست باشند، یعنی با جذب حرارت نرم تر شوند و نسوزند. این موضوع در نقطه مقابل برخی نمونه های این مواد قرار میگیرد که با جذب حرارت، پخش دود و مچاله شدن پلاستیک را مشاهده میکنیم و اغلب هم بوی نامطبوعی در محیط پخش میشود.
پس موادی که به این ترتیب برای تولید لوازم بسته بندی و ظروف یکبار مصرف استفاده میشوند، دارای محدودیت های مشخصی هستند و به همین دلیل اغلب پلی اتیلن به عنوان محبوب ترین ماده برای این هدف شناخته میشود که هم شکل پذیری آسانی دارد، هم گرمانرم است و هم ارزان قیمت. در ادامه نگاهی به فرآیند تولید ظروف یکبار مصرف به کمک این روش میاندازیم.